Vita Engelmari, eremitae et martyris in Bavaria
§1) Praeterea suggerente venerabili Rudberto presbytero, et annuente praefato comite Adelberto, cessit in dominium huius loci silvestris cella sancti Engelmari; de quo nos plura scribendi futuris scriptoribus occasionem dare cupientes, diligentis inquisitionis initia ponimus. Denique reperimus eum natione fuisse Baioarium, genere et opere georgium,1 hoc est, terrae colonum: sed abdicatis terrenis desideriis propriisque facultatibus pro amore Christi derelictis, eremiticae vitae disciplinam coepisse sub eruditione sancti Gregorii Armeniorum quondam, ut ferunt, archiepiscopi, sed tunc uberiori spe caelestis praemii voluntariam paupertatem cum peregrinatione circa Pataviam sectati. Quo defuncto, secundum quod ipse praedixerat, Nona Kalendarum Octobris, circa meridiem, hora qua illa famosissima solis eclipsis accidit, quam non solum maxima mortalitas, sed et Hierosolymitana sequebatur expeditio, auctore papa Urbano II contulit se beatus Engelmarus in solitudinem requietionis suae: factaque inibi mansione, coepit laboribus manuum suarum iuxta psalmistam et apostolum vivere, et nihilominus vigiliis ac ieiuniis et orationibus conditoris sui gratiam spiritu fervens quaerere.
§2) Cumque pro bonitate et religione sua valde acceptus esset omnibus, qui in circuitu eius erant, socius suus novus Cain appellandus, invidia ductus potioris ei divinitus collatae gratiae; seque dolens inaequalem apparere, remotis arbitris non exhorruit in illum manus extendere: percussumque nive et ruderibus operire. Fertur enim post octavam Epiphaniae proxima die facinus hoc perpetrasse, et usque ad Pentecosten variis simulationibus et dissimulationibus occultasse. Ultra vero solemnitatem sancti Spiritus non debuit tanti sceleris reus latere, quoniam ipsius etiam est mundum de peccato arguere. Igitur novi Abel sanguine ad Dominum clamante, vagus et profugus factus est recens Cain ille, qui singularem eremi potestatem, cum aequipollentia favoris humani post mortem beati Engelmari speraverat obtinere, exemplo Iudaeorum, qui propter obtinendum locum occiderunt Christum, sed propter occisum Christum perdiderunt locum, et dispersi sunt in omnem ventum.
§3) Veniens autem quidam vulgaris sacerdos, inventum corpus vulgariter sepelivit, videlicet non secundum sublimitatem sanctitatis, sed secundum humilitatem paupertatis. Huius enim diligentiae pietas et merces servabatur supradicto Rudberto, olim dumtaxat populari presbytero, nunc autem et arctioris conversationis aemulo, uti scilicet digno dignum monumentum praepararet, in quo tunc sacra ossa eius transponerentur; cum etiam ecclesia lapidea, eiusdem Rudberti patratu, super eum constructa dedicaretur, anno videlicet Incarnationis Dominicae millesimo centesimo trigesimo primo, Romanorum praesulatum et regnum concorditer gubernantibus Innocentio II et Lothario III.
§4) A prima tamen sepultura divino instinctu tamquam lex obtinuit, ut singulis annis in media Pentecostes hebdomada populus ibi confluat, et caelitus designati martyris patrocinia devotus requirat. Nam sicut fideles in verbis suis adhuc superstites viri pronuntiant, cum ille locus aliquando nullum habitatorem haberet, et vilis aedicula sepulchrum venerabilis eremitae protegeret, ipsique forte noctu praeterirent, prospexerunt ibi numerosa luminaria divinitus accensa, mirabili claritate radiantia, seque non solum ad introspiciendum, sed etiam ad introeundum provocantia: insuper odorati sunt et suavissima aromata, absque specie aromatica. Praeterea plures infirmi et afflicti medelas et ereptiones ibidem perhibentur experti: sed quia nobis ignoti sunt, notos expectamus de quibus scribamus. Futuris namque temporibus maiorem Dei gloriam speramus illic apparituram.
-
From Greek γεωργός (‘farmer’). ↩︎